Waarom je buik inhouden meer is dan een fysieke gewoonte. En hoe je jezelf weer ruimte geeft.

Lieve vrouw,

Je staat voor de spiegel en trekt automatisch je buik in. Op foto's doe je het. In gezelschap zeker. Het is zo vanzelfsprekend geworden dat je het niet eens meer doorhebt. Maar het gaat verder dan alleen je lichaam. Je houdt ook je woorden in, je emoties, je mening. Je maakt jezelf kleiner zodat anderen zich groter kunnen voelen. Je past je aan, slikt dingen in tot de emmer overloopt. En dan komen ze eruit, overspoeld door emotie, waardoor je jezelf schaamt en nóg meer gaat inhouden.

Het is een vicieuze cirkel waar bewustwording de sleutel tot bevrijding is. In deze blog neem ik je mee in wat er werkelijk speelt wanneer je jezelf zo klein maakt, waarom het zo hardnekkig is, en hoe je jezelf stap voor stap weer ruimte kunt geven.

Wat er werkelijk gebeurt wanneer je jezelf inhoudt

Je adem stroomt niet vrij. Je lichaam mag niet spreken. Je leeft in een constante staat van samentrekking, van controle, van niet-te-veel-zijn. Die spanning zit niet alleen in je buikspieren. Ze zit in je keel wanneer je iets wilt zeggen, maar het toch inslikt. Ze zit in je schouders die hoger gaan staan. Ze zit in je ademhaling die oppervlakkig blijft.

Wanneer je jezelf zo inhoudt, kun je niet volledig aanwezig zijn. Je kunt niet echt ontspannen, zelfs niet als je in je zetel zit. Je voelt je vaak moe, futloos, alsof er een constante druk op je rust. Je intuïtie raakt verstomd omdat je zo bezig bent met hoe je overkomt, wat anderen denken, of je wel goed genoeg bent ...

Je loopt tegen jezelf aan. Tegen je eigen grenzen die je niet durft te bewaken. Tegen je eigen waarheid die je niet durft uit te spreken. Tegen je eigen lichaam dat je niet mag laten zien zoals het is. Vanbinnen fluistert een stem dat dit niet is hoe het hoort te voelen. Maar je weet niet hoe je anders kunt zijn.

De diepere lagen van dit patroon

Er speelt nog iets anders. Weet je dat dit patroon zijn oorsprong kan hebben in de tijd van heksenvervolging, enkele honderden jaren geleden? Veel vrouwen (en ook mannen) werden veroordeeld omdat ze te stil waren, te groots, te succesvol, te wijs, te mooi, te lelijk, te arm, te rijk. Eigenlijk was élke vrouw verdacht.

Een dat maakte diepe wonden. De heksenwond heet dat. Een collectief trauma dat vooral vrouwen door generaties heen hebben meegedragen. De angst om gezien te worden, om je magie te tonen, om te stralen. Die angst zit nog in je DNA, doorgegeven van moeders op dochters, van grootmoeder op kleindochter ... tot 7 generaties ver. (Sommige boeken en bronnen spreken van meer) Het is een diepe, oude angst die fluistert: als je te veel bent, als je te zichtbaar bent, word je gestraft, gemarteld, zelfs gedood.

De heksenwond manifesteert zich onder andere op deze manieren:

• Je voelt dat je niet te veel gezien of gehoord mag worden. Het maakt je bang.

  
  

• Je durft je intuïtie niet te vertrouwen, ook al fluistert ze heel duidelijk.

  
  

• Je bent bang voor afwijzing als je je ware zelf laat zien. Dat men je "raar" zal vinden.

  
  

• Je twijfelt vaak aan je jezelf.

  
  

• ... (Er zijn nog zóveel meer factoren.)

Daarom voelt het bedreigend om je buik niet in te houden. Om ruimte in te nemen. Om te spreken over wat je werkelijk denkt. Het is niet alleen jouw persoonlijke ervaring, het is een collectief patroon dat door jou heen stroomt.

En dan is er nog de druk van deze tijd. De perfecte plaatjes op social media. De verwachting dat je er altijd stralend uitziet. De boodschap dat je lichaam pas goed genoeg is als het aan bepaalde maten voldoet. Die constante vergelijking maakt dat je jezelf nóg meer gaat inhouden, nóg meer gaat controleren.

Als dit patroon niet wordt opgelost, blijf je een schaduwversie van jezelf. Je blijft functioneren in plaats van leven. Je blijft je aanpassen aan wat anderen van je verwachten. Je intuïtie blijft verstomd, je lichaam blijft geblokkeerd, je adem blijft oppervlakkig. De fluistering van je ziel wordt steeds zachter tot je hem helemaal niet meer hoort.

De weg naar bevrijding

Het begint met bewustwording. Merk op wanneer je je buik inhoudt, wanneer je je adem inhoudt, wanneer je jezelf kleiner maakt. Zonder oordeel, gewoon waarnemen. Dit is de eerste stap. Je kunt niets veranderen wat je niet ziet.

Voel waar in je lichaam de spanning zit. Misschien in je buik, je keel, je schouders. Leg daar je hand op. Adem erheen. Geef het ruimte om er te zijn. Je lichaam heeft deze bescherming gebruikt om jou veilig te houden. Bedank het daarvoor. En laat het weten dat je nu een andere weg kiest.

Leer je adem weer vrij laten stromen, diep in je buik. Adem in door je neus, voel je buik uitzetten. Adem uit door je mond, laat je buik zacht worden. Dit is geen luxe, dit is essentieel. Je adem is de brug tussen je lichaam en je geest, tussen spanning en ontspanning.

Geef jezelf toestemming om ruimte in te nemen, letterlijk en figuurlijk. Sta eens wijdbeens in plaats van met je benen netjes naast elkaar. Spreek één waarheid uit die je normaal zou inslikken. Draag één kledingstuk dat jij mooi vindt, ook al past het niet in het plaatje dat anderen van je hebben.

Sta stil bij wat jouw lichaam je probeert te vertellen. Die spanning in je buik is niet je vijand. Het is een boodschap. Wat probeert je lichaam je duidelijk te maken? Waar zeg je ja terwijl je nee bedoelt? Waar maak je jezelf kleiner dan je bent?

Door relaxatie leer je je zenuwstelsel te reguleren. Door energetische healing (met bijvoorbeeld stemvorken) breng je je lichaam terug in balans. Door bewustwording zie je je patronen zonder erin te verdwalen. Je leert zachter worden, controle loslaten. Je buik mag zichtbaar zijn. Jij mag zichtbaar zijn. Helemaal, zonder je in te houden.

Dit is geen snelle oplossing. Het vraagt tijd, geduld en zachtheid met jezelf. Maar elke keer dat je jezelf ruimte geeft, vertel je je zenuwstelsel: het is veilig om te zijn wie ik ben. Elke keer dat je je adem laat stromen, doorbreek je het patroon van samentrekking. Elke keer dat je je waarheid spreekt, heel je een stukje van die oude wond.

Jouw lichaam mag weer spreken

Je hoeft niet langer in die constante staat van samentrekking te leven. Je mag ademen, voelen, zijn. Je mag ruimte innemen zonder schuldgevoel. Je mag stralen zonder angst voor jaloezie of oordeel.

Wil je hiermee aan de slag? Wil je leren hoe je je zenuwstelsel kunt reguleren, hoe je die diepe patronen kunt doorbreken, hoe je jezelf eindelijk ruimte kunt geven? Boek dan een individuele sessie. Samen kijken we naar wat er speelt in jouw lichaam, waar de blokkades zitten, en welke stappen jij kunt zetten om jezelf te bevrijden.

Het is tijd om te stoppen met jezelf inhouden. Het is tijd om te leven in plaats van te overleven. Jij bent hier om te stralen, niet om klein te blijven.

Haal jezelf van onder het stof. En leef de mooiste versie van jezelf.

Uit de kaartenset: 47 intermezzo's voor elke dag